Drużynę zakłada druhna Maria Markuszewska. Od początku działalność opiera się na wychowaniu przez żeglarstwo i pracę na wodzie.

Wraz druhną Marysią drużynę prowadzi jej mąż druh Włodek.

Drużyna dynamicznie rozwija działalność żeglarską i wychowawczą. Pojawiają się pierwsze własne jachty, organizowane są obozy, spływy, zimowiska i rejsy morskie. Druhna Marysia wraz z druhem Włodkiem kontynuują intensywną pracę z młodzieżą.

Odra, Wisła, Jeziora Mazurskie, Bałtyk na „Zawiszy Czarnym” — trudno uwierzyć, że to wszystko wydarzyło się w zaledwie kilka lat.

W 1977 roku rozpoczyna się walka o uratowanie starego parowego holownika „Radgost”, przeznaczonego na złom. Harcerze podejmują się jego przebudowy na stanicę wodną.

Jesienią 1978 roku Radgost przypływa na Kanał Ulgi w Opolu. Chwilę później do życia druhny Marysii i druha Włodka „przypływa” także… druhna Ania.

19.08.1981r. odbyło się otwarcie ośrodka wodnego na Barce – historycznym holowniku parowym RADGOST. Jednostka staje się centrum życia drużyny i jednym z najbardziej charakterystycznych miejsc harcerskich w Opolu.

Budujemy hangar, w którym do dzisiaj odbywają się nasze zbiórki.

Mazury, Odra, Wisła, kolejny rejs "Zawisza", zloty harcerskie i festiwale. Dekadę kończy udział w "Jantarowych Wiciach".

Umiera druh Włodek Markuszewski - druhna Marysia traci swojego męża i ostoję, druhna Ania tatę, drużyna silnego lidera.

Lipcowa powódź powoduje zerwanie się Barki, ta cudem osiada na mieliźnie, ale jest wewnątrz zupełnia zniszczona. Przystań także bardzo ucierpiała.

Rozpoczyna się trudny remont, Barka trafia do stoczni w Dobrzeniu Wielkim. Mimo to my bierzemy udział w Zlocie Nawaka w Holandii, skąd przywozimy pełno darów, w tym naszego Lelievleta.

Rozpoczynamy trudną walkę o odzyskanie Barki. W końcu udaje się, armatorem Barki staje się TOP-41. Wtedy jednak na jej powrót ze względów bezpieczeństwa nie pozwala RZGW.To nerwowe lata pełne niepewności, wątpliwości i konfliktów. Mimo to dzieje się dużo dobrego.

W 2000 roku na biwaku na Barce pojawia się druh Marek, a w 2003 już oficjalnie wiąże się węzłem małżeńskim z Dru... to jest, druhną Anią.

Obozy przenoszą się z Ośrodka Harcerskiego na LOK w Turawie, a potem na dwa sezony do Międzybrodzia Bialskiego. Wracamy też do tradycji spływów Odrą. Odbywają się zimowiska, Drużyna jedzie na Światowe Dni Młodzieży w Kolonii w 2005 roku.

W 2007 ZHP jest zmuszone rozwiązać Chorągiew Opolską i powołać ją na nowo rok później. W 2010 roku Barka wraca do nas na Kanał Ulgi już jako właśność TOP-41.

W lipcu 2010 roku, po latach tułaczki, wracamy do naszego miejsca na Wyspie Brzozowej w Turawie — już nie do Chorągwianego Ośrodka Wodnego, lecz do gościnnego Zajazdu Jowisz. W sierpniu bierzemy udział w Jubileuszowym Zlocie ZHP w Krakowie, a we wrześniu świętujemy 45-lecie Drużyny — na Barce, dla której wreszcie udaje się uzyskać pozwolenie na postój na Kanale Ulgi.

Kolejne lata upływają pod znakiem żmudnej odbudowy obozowej bazy w Turawie oraz remontu Barki, zniszczonej przez wandali po latach postoju w Porcie Opole. Równolegle organizujemy następne wydarzenia i obozy, rozwijamy działalność wychowawczą, kupujemy i remontujemy kolejne jachty.

Dla druhny Ani, druha Marka i druhny Marysi jest to szczególnie intensywny czas — na Żeromskiego mieszkają już z nimi także Agata i Adam.

Może nie są to lata spektakularnych przełomów, ale to właśnie wtedy dojrzewamy i zmieniamy się pod każdym względem — organizacyjnym, szkoleniowym i sprzętowym.

Latem 2023 roku w zęzach Barki pojawia się woda. Na prawej burcie, nieco przed sterówką, odnajdujemy uszkodzenie — połączenie korozji i mechanicznego uderzenia, najprawdopodobniej o kamień.

Rozpoczyna się dokładne badanie stanu jednostki — skali problemu i możliwych sposobów jego rozwiązania. To także czas pierwszych spotkań z urzędnikami i politykami.

Wiosną 2024 roku rusza kampania #barkatonie. Spotykamy się z dużym odzewem, ale też z licznymi przeciwnościami. Gdy wszystko jest już gotowe do przeholowania Barki do stoczni, jesienią przychodzi powódź, która wstrzymuje działania. Zimą czekamy na poprawę warunków.

W marcu 2025 roku Barka trafia do Stoczni Koźle. Rok później wiemy już, że dno jednostki jest zabezpieczone - zaczynamy kampanię #barkawraca. Czekamy na jej powrót do Opola i planujemy kolejne kroki.

Więcej o całej akcji można znaleźć w zakładce „Radgost”.

Remont Barki pochłania dużo sił i uwagi, ale nie zatrzymuje rozwoju Drużyny — wręcz przeciwnie. Ostatnie lata to czas intensywnych inwestycji w sprzęt: nowe żagle dla wysłużonych jednostek, nowe żaglówki oraz motorówki do zabezpieczenia zajęć na wodzie.

Równolegle konsekwentnie pracujemy z kadrą. Pięć osób ukończyło już kursy Nauczyciela Żeglarstwa, a kolejne pięć weźmie w nich udział w najbliższym czasie.

Wyzwania związane z remontem Barki wymuszają zmiany organizacyjne, ale jednocześnie stają się impulsem do dalszego rozwoju.

Przed nami kolejne obozy, kursy na patent żeglarza jachtowego i następne rejsy.